Cmentarz na Rossie

brama

Listopad zawsze kojarzył mi się z raczej ze smutnym miesiącem. Pewnie dlatego, że słońca jest już jak na lekarstwo, liście spadają z drzew, a deszcz pada niemal codziennie. Taki jesienny, chłodny i deszczowy dzień idealny jest na spacer… po cmentarzu. Chodząc pomiędzy uśpionymi i zasypanymi liśćmi alejkami czuje się wyjątkowy nastrój dlatego dzisiaj zabieram Was na mój ulubiony – Cmentarz na Rossie.

Stary Cmentarz na Rossie

8 kwietnia 1801 roku probosz kościoła Misjonarzy Timofiejus Raczyński zwrócił się do Magistratu Wileńskiego o przyznanie ziemi pod cmentarz za znajdującym się niedaleko kościołem i zakonem Wizytek. 24 kwietnia nowy cmentarz zostaje poświęcony, a już w dwa dni później zostaje pochowany na nim Burmistrz Wilna Jonas Miuleris. W tamtym okresie cmentarz nazywany był częściej Misjonarskim niż na Rossie chociaż i z tą nazwą można było się spotkać.

Misjonarze otoczyli cmentarz drewnianym ogrodzeniem, a obok niego postawili niewielki drewniany domek przeznaczony na lazaret. Gdy w 1812 roku pożar strawił drewniane ogrodzenie na jego miejscu pojawiło się murowane, które od 1820 roku otacza cały dzisiejszy teren cmentarza.

Cmentarz na Rossie

Miejsce na cmentarzu szybko się skończyło więc w 1814 roku misjonarze zmuszeni byli dokupić od Rozalii Sutockiej kolejny kawałek ziemi – Wzgórze Literatów i poniżej znajdującą się dolinę.

W 1841 roku dzięki staraniom Józefa Bogdanowicza rozpoczęły się prace nad neogotycką drewnianą kaplicą, która została ukończona 9 lat później. W 1888 roku na jej miejscu stanęła neogotycka murowana kaplica z dzwonnicą przeznaczoną na grób rodzinny lekarza Hilarego Raduszkiewicza.

 

Nowy Cmentarz na Rossie

W 1844 roku po zamknięciu zakonu misjonarzy, cmentarz został przekazany pod opiekę kościołowi św. Jana. Właśnie od tego momentu nazywany był już Cmentarzem na Rossie. Rok później w zamkniętym zakonie misjonarzy pojawił się oddział Antakolskiego Szpitala Wojskowego. Administracja szpitala zwróciła się do zarządu guberni wileńskiej o przyznanie terenu na którym szpital mógłby chować zmarłych żołnierzy. Czy teren przyznano niestety nie wiadomo ale w 1847 roku duchowieństwo prawosławne zajęło ziemię Hrabiego Potockiego, znajdującą się niedaleko cmentarza i na niej chowano wspomnianych wcześniej żołnierzy. Tak właśnie powstał Nowy Cmentarz na Rossie.

Na początku XX wieku do tej części przylgnęła nazwa Cmentarz Sierot ze względu na fakt, że bez wiedzy państwa ani duchowieństwa chowani tam byli biedacy. Nowa część Rossy została powiększona o dodatkowe tereny w 1912 roku oraz trzecim dziesięcioleciu XX wieku. Od tamtej pory nazywana była już Nową Rossą.

Aktualnie zarówno nowa jak i stara część cmentarza nazywana jest po prostu Rossą. Nie ma tam już możliwości pochówku – jedynie w wyjątkowych sytuacjach lub w posiadanych wcześniej grobach rodzinnych. W 1974 roku rozpoczęto na cmentarzu prace restauratorskie. Obecnie znajduje się tam 263 groby, które zostały wpisane na litewską listę pomników kultury.

Odpowiedź do artykułu “Cmentarz na Rossie

  1. Na Lajfie

    Cmentarz na Rossie odwiedziłem w grudniu zeszłego roku. Niestety dotarłem na cmentarz po zmroku i na wielu nagrobkach cięzko bylo odczytać inskrypcje. Zawsze to powód do kolejnej wizyty ale juz za dnia. Zapraszam na krótką Video relacje ze spaceru po Wilnie https://youtu.be/e9G7JXRG1A4 🙂

A Ty co o tym myślisz?

%d bloggers like this: