Ostra Brama w Wilnie

Najazdy Tatarów oraz pogarszające się stosunki z Rosją zmusiły Wielkiego Księcia Litewskiego Aleksandra w 1503 roku do budowy dookoła miasta muru obronnego z czternastoma bramami. Kamień węgielny upamiętniający tamto wydarzenie został wmurowany w fundamenty bramy prowadzącej do wsi Miedniki w kierunku Mińska. Poświęcony kamień rozpoczął budowę bramy obecnie znanej jako Ostra Brama lub Brama Świtu w języku litewskim. Nieznana jest dokładna data ukończenia muru dookoła Wilna, lecz w 1522 roku całe miasto było już otoczone fortyfikacją.

Historia Ostrej Bramy

Pierwsze wzmianki o Ostrej Bramie datuje się na 1514 rok, kiedy to jeszcze nazywana była bramą Miednicką. Do tej pory nieznane są powody z których nastąpiła zmiana nazwy. Historycy przypuszczają, że mogło nastąpić to w związku z umieszczeniem w Bramie wizerunku Matki Boskiej, która w języku litewskim nazywana jest Gwiazdą Zaranną (Aušrinė), lecz przypuszczenia te nie zostały potwierdzone.

Ostra Brama

Na początku obraz Matki Boskiej Ostrobramskiej nie posiadał kaplicy ani zdobień. Wisiał wraz z obrazem „Zbawiciela Świata” w niszy znajdującej się w dolnej części bramy. Oba malowidła stanowiły własność miasta. Dopiero gdy w 1654 w Wilnie pojawił się kościół pod wezwaniem św. Teresy z Awilii wybudowany dla Karmelitanek Bosych sytuacja obrazu zaczęła się zmieniać. Został on przekazany pod opiekę zakonu w 1668 roku a w trzy lata później ojciec Karol rozpoczął budowę drewnianej kaplicy w której umieszczony miał być obraz. W tym czasie obraz znajdował się w kościele św. Teresy oraz zyskał miano cudownego. Po ukończeniu Kaplicy Ostrobramskiej został tam przeniesiony.

W 1702 roku, Wilno okupowane było przez Szwedów. Zakazane zostało wtedy publiczne oddawanie czczi obrazowi Matki Boskiej Ostrobramskiej. Wielki pożar w 1711 roku zniszczył Bramę Miednicką lecz obraz podczas ratowania został jedynie zadraśnięty. Brama odbudowana została w 1715 roku. Ponad sto lat później przebudowana w stylu późnoklasycystycznym oraz przystosowana by pielgrzymujący mogli modlić się stojąc na ulicy Ostrobramskiej, ponieważ świeccy a w szczególności kobiety w tamtym okresie nie miały wstępu do wnętrza. Wejście do kaplicy znajdowało się od strony ogrodów klasztornych. Od 1785 roku wszyscy przechodnie niezależnie od religii zostali zobligowani do zdejmowania nakrycia głowy na odcinku pomiędzy Kaplicą Pociejów a Ostrą Bramą.

Kościół św.Teresy

W roku 1844 karmelici zostali wygnani za pomoc rebeliantom. Budynek klasztoru został oddany wspólnocie prawosławnej a kaplica przeszła pod opiekę duchowieństwa diecezjalnego. Od tego czasu wstęp do Kaplicy był możliwy dla każdego. Jeszcze przed otwarciem, w latach 1789-1799, zgodnie z projektem Pietro di Rossi wybudowano galerię z wewnętrznymi schodami dla wiernych. Okna powiększono aż do poziomu podłogi. Jest to klasycystyczny, dwukondygnacyjny budynek z otwartą dolną galerią oraz zamkniętą górną. Początkowo również górna arkada galerii była otwarta.

Kaplica Ostrobramska
W czasie remontu w 1830 roku, drewniane balustrady zamieniono na murowane parapety, a otwory zostały przeszklone. Obecnie w górnej galerii znajdują się organy a sama galeria połączona jest z kaplicą. W 2002 roku kaplica wraz z Ostrą Bramą zostały odrestaurowane. Miejsce to zostało włączone do planu pielgrzymki Ojca Świętego Jana Pawła II.

Save

Save

A Ty co o tym myślisz?

%d bloggers like this: